Hulpverleners lopen soms ook zelf vast. Veel collega’s maken ingrijpende ervaringen mee — een burn-out, somberheid, angst of hebben andere uitdagingen.
Hoe pak je dan de draad weer op? Uit eigen ervaring weet ik hoe lastig dat kan zijn. Het vraagt moed om terug te keren in een rol waarin je anderen helpt, terwijl je zelf iets hebt doorgemaakt.
Na een eigen crisis ging ik jarenlang door zonder erover te praten. Uit schaamte, en uit angst voor wat anderen zouden denken. Pas later ontdekte ik hoe waardevol het kan zijn om ervaringen zorgvuldig te delen.
Goed hulpverlenen vraagt niet om onkwetsbaarheid, maar om echtheid. Juist je ervaringen kunnen een bron van kracht worden — mits je jezelf toestaat om stil te staan, te herstellen en betekenis te vinden.
Twijfels kunnen blijven knagen: Ben ik nog wel een goede hulpverlener? of Kan ik anderen begeleiden nu ik zelf zo ben gevallen? Schaamte kan zwaar wegen, ook onbewust. Maar als je dit geen aandacht geeft, komt ze vroeg of laat tussen jou en je cliënten te staan.
Ik begeleid collega's met aandacht, openheid en zonder oordeel. Op jouw tempo onderzoeken we wat er nodig is om weer stevig verder te gaan. Voor sommigen is één gesprek genoeg, anderen kiezen voor een kort traject van drie tot vijf sessies. Ook begeleid ik bij het schrijven van een persoonlijk herstelverhaal: woorden geven aan wat is meegemaakt en daar betekenis in vinden.
Ik deel mijn ervaringen ook graag met teams, bijvoorbeeld in een klinische les, scholing of intervisie. Als ingang voor bewustwording, reflectie en een open gesprek.
Steeds meer organisaties zien het belang van welzijn. Begeleiding zoals bij mij kan vaak (deels) vergoed worden via herstel- of scholingsbudgetten. Het ondersteunt niet alleen de medewerker persoonlijk, maar versterkt ook het team en de zorgkwaliteit.
✨ Neem gerust contact met me op via de pagina Contact
